Norwegowie stoją na szczycie ranakingów dotyczących zaufania w Europie. To efekt wielu czynników historycznych i kulturowych, które miały wpływ na wiarygodność instytucji publicznych.
Zaufanie społeczne to przekonanie, że inni ludzie – zarówno jednostki, jak i instytucje – działają uczciwie, przewidywalnie i z poszanowaniem wspólnych zasad. Jest ono jednym z kluczowych elementów spajających społeczeństwo i warunkiem sprawnego funkcjonowania państwa. Państwo norweskie w swojej historii nie doświadczyło poważnych traum, nadużyć czy dyktatury, dlatego też nie dało obywatelom powodów do wątpliwości czy podejrzeń.
Norweski Główny Urząd Statystyczny podaje, że jedną z przyczyn wysokiego poziomu zaufania jest m.in. zmniejszony dystans między osobami publicznymi a zwykłymi obywatelami. Często można spotkać na ulicy polityków lub sławne osoby bez kordonu ochroniarzy. Dzięki temu osoby pełniące ważne funkcje społeczne wydają się bardziej dostępne, bliskie i „ludzkie”.
Państwo opiekuńcze zapewnia dostęp do nauki, bezpieczeństwo oraz wsparcie społeczne, dzięki czemu odbierane jest jako organ niosący pomoc, a nie tylko kontrolujący i pochłaniający podatki. Norwegowie mają szeroki dostęp do informacji publicznych (np. jawność dochodów). To zmniejsza podejrzenia i buduje poczucie, że nic nie jest zamiatane pod dywan. Różnice majątkowe są stosunkowo niewielkie, a obywatele są traktowani jednakowo bez względu na zajmowane stanowisko.
Państwo działa konsekwentnie i rzeczowo. Świadczenia wypłacane są systematycznie i mimo że czas oczekiwania na sprawy urzędowe może wynosić kilka tygodni, to najczęściej są one rozpatrywane w wyznaczonym terminie. Urzędnicy są życzliwi, a obsługa klienta działa na wysokim poziomie – petent czuje się zaopiekowany i traktowany poważnie.
Norwegia należy do krajów o najniższym poziomie korupcji. Norweski Centralny Urząd Statystyczny podaje, że w Norwegii zaufanie do policji utrzymuje się na stabilnie wysokim poziomie. Na drugim miejscu znajduje się wymiar sprawiedliwości, który od 2010 roku osiąga poziom zbliżony do policji. Parlament zajmuje trzecie miejsce. Zaufanie do partii politycznych i polityków jest wyraźnie niższe niż do parlamentu we wszystkich pomiarach. Podobny trend utrzymuje się w całej Europie – największym zaufaniem cieszą się policja oraz sądownictwo, najmniejszym zaś politycy i ich partie.
Norwegowie są ufni i uważają, że wszyscy mają dobre intencje – tak jak oni, co czasem bywa postrzegane jako naiwność. Mieszkańcy krajów nordyckich ufają sobie nawzajem bardziej niż w innych częściach Europy.
Wysoki poziom zaufania sprawia, że relacje społeczne stają się prostsze i mniej kosztowne. Ludzie nie muszą nieustannie kontrolować siebie nawzajem ani zabezpieczać się przed potencjalnym oszustwem. Ułatwia to codzienne życie – od zwykłych interakcji, takich jak zakupy czy korzystanie z usług, po bardziej złożone formy współpracy w pracy, biznesie czy działalności obywatelskiej. Społeczeństwa o wysokim poziomie zaufania cechują się większą stabilnością, sprawniejszymi instytucjami oraz wyższą jakością życia.
Podsumowując, wysokie zaufanie Norwegów do państwa wynika z połączenia skutecznych instytucji, przejrzystości, równości społecznej oraz kultury opartej na współpracy i wzajemnym szacunku.