Norwegowie o Polsce: ich doświadczenia imigracyjne

Tłumaczenie: Maria Markiewicz

W Norwegii jest wielu imigrantów i często mówi się o związanych z nimi problemach. Ale co, jeśli role się odmienią? Jak to jest być Norwegiem i mieszkać za granicą? Na ten temat rozmawiałam z dwoma Norwegami, którzy mieszkają w Polsce.

Ruben ma 29 lat i pracuje jako doradca klienta. Po ukończeniu studiów w 2019 roku bardzo chciał wyjechać za granicę, co udało mu się osiągnąć, gdy dostał pracę w Krakowie, mieście nazywanym przez niego „sercem Europy”.

Czy Polska spełniła Twoje oczekiwania?

– Myślałem, że jak Polacy mają tak niskie ceny alkoholu, to piją o wiele więcej – okazało się, że jest całkiem inaczej. No, oprócz wesela, wtedy to była impreza! 

Magnus jest dyrektorem kreatywnym w biurze reklamowym w Warszawie, a w Polsce mieszka połowę swojego życia. 

– We wrześniu 1995 zacząłem trzymiesięczne praktyki… i zostałem na następne 24 lata – opowiada. – W latach 90. spodziewałem się wielkiej, szarej Warszawy, a przywitali mnie gościnni, ciepli i pomocni Polacy.

Co podoba Ci się w Polsce, a co nie? 

R: – Podoba mi się, że różnego rodzaju aktywności są przystępne cenowo – jedzenie, picie, kręgle, kino, treningi czy mecze piłki nożnej. Poza tym ludzie są bardzo gościnni. Nie podoba mi się jakość powietrza, zwłaszcza zimą, kiedy jest szczególnie zanieczyszczone. 

M: – Lubię dynamikę, ludzi oraz kulturę. Nie lubię… za małych jezior – śmieje się, po czym dodaje poważnie. – Oraz biurokracji. Mogłaby być znacznie bardziej zorientowana na człowieka. Polski odpowiednik NAV czy MinID mógłby uprościć życie. Człowiekowi brak poczucia, że w razie potrzeby państwo go wesprze. Trzeba samemu sobie radzić, nawet jeśli dla wielu jest to bardzo trudne.

Jakie różnice kulturowe najbardziej zwróciły Twoją uwagę?

R: Największą różnicą kulturową jest religia, ale ja osobiście nie przykładam do tego zbyt dużej wagi. 

M: Pierwszym co zauważyłem była gościnność, kontakt wzrokowy oraz większa otwartość ludzi. Ale w pewnym sensie Polacy są tak samo zdystansowani, jak  Norwegowie. To skomplikowane, ale ogólnie Polacy mają bardzo ciekawą kulturę. W moim odczuciu wiedza o kulturze i sztuce jest znacznie większa w Polsce, niż w Norwegii. Szkoły podstawowe mają znacznie szerszą ofertę nauki i znacznie wyższe wymagania, jeśli chodzi o np. literaturę. Polacy uwielbiają też podróżować i to nie tylko na Malediwy, Majorkę czy Wyspy Kanaryjskie – wszędzie. Gdziekolwiek bym nie pojechał, zawsze spotkam tam Polaka. 

Jakie podejście mają do Ciebie ludzie? Dobrze czujesz się w Polsce?

R: – W większości przypadków jestem dobrze traktowany i czuję się tu dobrze, za wyjątkiem sytuacji, w których ciągle jestem odsyłany do kogoś, kto mówi po angielsku. 

M: – W Polsce czuję się dobrze. Ale tak jak mówiłem: polskie organizacje rządowe mogłyby się wiele nauczyć od Norwegii czy Szwajcarii, np. jak rozpatrywać sprawy urzędowe. Mimo wszystko w kontekście społecznym i zawodowym Polacy są naprawdę super. 

Czy ciężko jest znaleźć pracę?

R: – Nie, nie powiedziałbym. Po przeprowadzce do Polski wiele firm było zainteresowanych zatrudnieniem mnie.

M: – W Polsce jest sporo międzynarodowych firm, dlatego nie uważam, aby Norwegowi było wyjątkowo ciężko znaleźć pracę. Zawsze dobrze jest znać lokalny język, ale w korporacjach prawie nie ma problemu porozumieć się, znając jedynie język angielski. Uczyłem się trochę polskiego na studiach, ale przez pierwsze lata w pracy mówiłem głównie po angielsku, aż do opanowania polskiego 2-3 lata później. Polacy bardzo doceniają to, że starasz się używać ich języka i okazujesz zainteresowanie. Wiele błędów jest ci wybaczanych – śmieje się.

Jak to jest przyjechać do Norwegii i żyć za polską pensję?

Obydwoje odpowiadają: drogo. „Cholernie drogo” – dodaje Ruben.

Czy nauka języka polskiego jest trudna?

R: – Jeżyk Polskiego jest bardzo komplikowanie – Ruben próbuje wyjaśnić po polsku. – Według mnie język polski jest niemieckim na sterydach ze względu na różne przypadki. Ale wymowa jest bardzo podobna do pisowni, dzięki czemu język jest stosunkowo łatwy do czytania. 

M: – Miałem szczęście, ponieważ nauczyłem się podstaw języka polskiego podczas moich studiów na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Tylko ustnie, dzięki luźnym rozmowom z kolegami. I tak jak wspominałem wcześniej, nie bałem się popełniać błędów, co zresztą stało się moją zaletą w życiu zawodowym. Wiele razy moje błędy językowe przełamywały lody na sztywnych spotkaniach biznesowych – wspomina z uśmiechem. – Kiedy uczyłem się polskiego  poprzez rozmowy na studiach, udało mi się uniknąć stresu i strachu przed popełnianiem błędów. Ale tak, polski jest trudnym językiem i trzeba uzbroić się w cierpliwość przy nauce. Sam język brzmi dobrze, ale po tylu latach wciąż mam problem z rozróżnieniem wymowy liter ź, ż i z.

Polskie potrawy – czy masz swoje ulubione? Czy tęsknisz za norweskimi daniami?

R: – Kocham zupy! Moja ulubiona to żurek. Tęsknię za rybami, szczególnie za halibutem.

M: – Pierogi z mięsem! Ale tęsknie za Grandiosą – śmieje się. 

Czy poleciłbyś mieszkanie w Polsce innym Norwegom?

R: – Zdecydowanie! Jeśli celem nie jest bogacenie się, a cieszenie się życiem z dnia na dzień, to Polska jest do tego idealna.

M: To zależy. Ja trafiłem w dziesiątkę! Myślę, że każdemu Norwegowi przydałoby się spróbowanie czegoś nowego. Nie zaszkodziłaby też otwartość i ciekawość obcych kultur. Polska wciąż ma egzotyczny urok, choć w latach 90. było zupełnie inaczej. Ten kraj rozwija się niesamowicie szybko. Oprócz zmiany miejskiego krajobrazu, byłem też świadkiem wielkiej przemiany Polaków – wyrazy ich twarzy uległy zmianie, a także wzrósł ich poziom zadowolenia z życia. Ogromnie mnie to cieszy, bo Polska jest mi bliska. Ponadto, moja partnerka życiowa, Gosia, bardzo mi pomogła w integracji z Polakami, jej rodziną, tradycjami i kulturą. Fantastycznie! Nie żałuję ani sekundy!

Imiona w artykule zostały zmienione.