Oslo to nie tylko stolica bogatego państwa i betonowy świat wielkich korporacji. Turyści swoje pierwsze kroki kierują w najbardziej znane miejsca, lecz miasto skrywa kilka turystycznych perełek.
1. Haralds hytte
Po wojnie Norwegia borykała się z dużym kryzysem mieszkaniowym. W 1948 roku 14 161 rodzin widniało na liście oczekujących na zakwaterowanie. Samotni i bezdzietni nie mieli szans na lokum. Jednym z nich był Harald Grande (1927–2017).
Uteliggerhyttene to proste, małe, prowizoryczne zabudowania mające zapewnić schronienie. Z uwagi na deficyt mieszkaniowy takich chatek było wiele w lasach dookoła Oslo. Po odbyciu służby wojskowej wielu nie radziło sobie z traumami, a widmo wojny wciąż ich prześladowało. Prowadziło to do odizolowania, a także nadużywania alkoholu. Bezdomność nie pomagała w znalezieniu miejsca w społeczeństwie.
Uteligger to określenie osoby bezdomnej, która żyje i nocuje w miejscach publicznych, na ulicach lub pod mostami.
Harald Grande zbudował swoją hyttę w 1954 roku. Na 12 metrach kwadratowych, bez izolacji, pieca, prądu i bieżącej wody, przeżył prawie trzydzieści lat. W 1964 roku, podczas jednych z alkoholowych schadzek, doszło do śmiertelnego incydentu. Po tym wydarzeniu mieszkańcy hytt zostali wysiedleni przez Oslo kommune, a same domki doszczętnie spalono. Poza jednym. Domek Haralda był jedynym ocalałym, dzięki temu, że jest dosłownie przyklejony do skalnego nawisu, co sprawiało, że był trudny do zauważenia z zewnątrz.
Harald cierpiał na klaustrofobię i nie korzystał z publicznych środków transportu. Codziennie pieszo przemierzał kilkanaście kilometrów, aby dotrzeć do pracy. Legendarna hytta Haralda znajduje się w lesie na terenie Grefsenåsen / Årvollia w północnej części Oslo. Została odrestaurowana i jest dziś mini-muzeum oraz celem wycieczek.
2. Bjørnsjøhelvete
Bjørnsjøhelvete to wiszący most w środku lasu Nordmarka. Most został zbudowany w 1954 roku jako element dawnej infrastruktury leśnej i kolejowej, służący do transportu pracowników i sprzętu.
Skąd pochodzi nazwa? Drewno transportowano za pomocą tratw. Zadanie nie należało do najłatwiejszych. Odcinek między Bjørnsjøen a Skjærsjøen był najbardziej wymagający. Kłody często klinowały się w wąskim i skalistym wąwozie rzeki. Odblokowywanie ich było katorżniczą pracą i piekielnie trudnym wyzwaniem.
Trasa w obie strony liczy 15 km i jest wymagająca. Wyprawę można rozpocząć ze stacji Hammeren (Maridalen), a także z Sognsvann lub Frognerseteren.
3. Mauzoleum Vigelanda (Tomba Emmanuelle)
Zapewne każdy, kto odwiedza Oslo, słyszał o Parku Vigelanda, gdzie znajduje się ponad 200 rzeźb z brązu, granitu i żelaza autorstwa Gustava Vigelanda. Mało jednak kto wie, że w rodzinie Vigelandów był jeszcze jeden utalentowany artysta – Emanuel, młodszy brat Gustava.
Artysta zasłynął głównie dzięki licznym dekoracjom kościelnym oraz swoim mauzoleum w Slemdal w Oslo, które zbudował samodzielnie w 1926 roku. Początkowo miało to być muzeum dla jego dzieł, lecz później zdecydował, że budynek będzie miejscem jego pochówku. Wszystkie okna zamurowano, a prochy miały spocząć w urnie nad drzwiami. Emanuel Vigeland nazwał swój grobowiec „Tomba Emmanuelle”.
Najbardziej niezwykłe wrażenie robi ogromny obraz „Vita”, o powierzchni 800 m², przedstawiający życie człowieka od poczęcia aż po po jego kres. Mauzoleum ma fenomenalną akustykę, z około 20 sekundami pogłosu, dzięki czemu regularnie jest wynajmowane na koncerty.
Wstęp jest płatny – zwykły bilet kosztuje 140 koron, ze zniżek korzystająą studenci i seniorzy, dzieci wchodzą za darmo.
4. Jaskinie Sogn i Gaustad – Gaustad og Sogn gruver
Gaustad gruve znajduje się w lesie, zaledwie kilkaset metrów od parkingu przy jeziorze Sognsvann. Sogn gruve znajdziemy po drugiej stronie jeziora. Obie kopalnie są jednymi z najstarszych w Oslomarka.
Kopalnie wydobywały rudę, z której pozyskiwano żelazo, przetwarzane następnie na różne wyroby. W proces zaangażowane były m.in. Bærum Verk (miejsce wytopu) oraz kuźnia w Maridalen. Właścicielem kopalni od 1792 roku był magnat Peder Anker.
Jaskinia Gaustad jest rezerwatem nietoperzy, dlatego jest zamknięta co roku od 1 października do 1 maja. Trasa jest lekka i przyjemna, idealna na rodzinne wypady.