Harastølen. Nawiedzony budynek w Norwegii

Przed laty w mieście Luster zaistniała potrzeba pobudowania szpitala psychiatrycznego, dla chorych umysłowo ludzi. Doktor Solberg, znany norweski psychiatra, zajął się całą procedurą związaną z powstaniem tej placówki. Już wydawałoby się, że dopiął swojego postanowienia i że wkrótce będzie powołany do istnienia wspomniany szpital. Jednak norweskie władze zadecydowały, że szpital ten nie będzie miejscem, gdzie będą się leczyć osoby z defektem psychiatrycznym. Stanowią takie osoby mniejszość naturalną, zatem powinny się one leczyć jedynie ambulatoryjnie, ponieważ nie rokują całkowitego wyzdrowienia. Zdenerwowany doktor Solberg przeklął to miejsce. 

Zamiast szpitala psychiatrycznego

Zamiast szpitala psychiatrycznego, pobudowano we wspomnianym miejscu budynek będący szpitalem dla osób chorych na gruźlicę. Uważano bowiem, że osoby takie mają szansę wyleczenia i dojścia do możliwości zarobkowania i płacenie podatków na rozwijające się państwo. Położony na klifie masywny obiekt Harastølen, którego okna wychodzą na norweski Sognefjord, a także na góry i pobliskie miasto Luster,  od momentu swojego zaistnienia w roku 1902, bardzo często zmieniał swoje przeznaczenie. Był on zatem i szpitalem gdzie leczono gruźlicę, potem sanatorium dla rekonwalescentów gruźlicy, a nawet miejscem gdzie znajdowały schronienie samotne matki z dziećmi. Żaden plan jego istnienia nie przynosił żądanych efektów. Mało jednak ludzi wiązało fakt ten z klątwą doktora Solberga. 

Po zakończeniu działań wojennych

Wreszcie tuż po II wojnie światowej obiekt ten stał się, jak zamierzano początkowo, szpitalem psychiatrycznym. Wielu z żołnierzy potrzebowało pomocy psychiatrycznej, zatem to oni byli pierwszymi pacjentami. Obiekt Harastølen posiadał 96 łóżek. Z biegiem lat, przyjmowano do szpitala także i innych pacjentów. Były tu nawet leczone najgorsze stany chorobowe, przyjmowano ludzi z całego kraju. Nikt jednak w dalszym ciągu nie przypuszczał, jak groźna jest klątwa wspomnianego doktora Solberga. 

Pewnego razu, na nocnej zmianie, pielęgniarka Ingrid zatrudniona w Harastølen, robiła wieczorny obchód wszystkich sal z chorymi. Zauważyła ona nagle, że pewien pacjent ma na swojej szyi zaciśniętą pętlę ze sznura. Gdy kobieta podbiegła do niego i usiłowała ratować go przed desperackim krokiem, człowiek ten szybko wyskoczył przez okno szeptając jakieś złowrogie słowa do kobiety. Pielęgniarka Ingrid od tej chwili zaczęła bardzo opuszczać się w pracy. Myliła często dawkowanie leków rozkładanych dla pacjentów, nie przychodziła punktualnie na wyznaczane dyżury, a także nie reagowała na prośby o pomoc, jakie kierowali do niej chorzy ludzie. Pewnego razu, gdy objęła ona swój kolejny nocny dyżur, kobieta już nie robiła obchodu, jak to zwykle czynić się powinno, ale wzięła ze sobą sznur i poszła do łazienki. Nikt nie chciał początkowo jej szukać, bo każdy uważał jej postępowanie za bardzo kontrowersyjne. Jednak gdy nie pokazywała się ona długo na oddziale, jej koleżanka mimo wszystko postanowiła ją znaleźć. Gdy tylko weszła ona do łazienki, zobaczyła koleżankę wiszącą na rurze z gorącą wodą. Takich przypadków samobójstw było bardzo dużo w Harastølen. Szpital ten w niedługim czasie okrył się złą sławą, ale za wszelką cenę chcieli tutaj spędzić choć jedną noc poszukiwacze przygód. 

Pomysł studenta

Innego razu przyszedł do tego szpitala student Johanes i zaczaiwszy się na strychu poczekał do nocnej zmiany pielęgniarek, która była zawsze dość spokojną zmianą licząc, że go tutaj nikt nie odnajdzie. Jakież było jednak zdziwienie pracowników tej nocnej zmiany, gdy nagle student narobił okropnego krzyku szybko zbiegając ze schodów prowadzących na strych. Będąc w szoku, musiał sam przez kilka dni być pacjentem Harastølen, a gdy tylko doszedł do siebie opowiadał wszystkim, jak upiorna pielęgniarka z językiem na wierzchu usiłowała mu wcisnąć jakieś lekarstwa na siłę. Gdy mężczyzna dokładnie opisał pielęgniarkę z zaświatów, wszyscy pracownicy oddziału zrozumieli, że była ją Ingrid. 

Zła renoma

Szereg samobójstw pacjentów i personelu Harastølen źle wpłynął na renomę tego miejsca. Nie otrzymywało ono dofinansowań rządowych i z czasem musiało być zamknięte. Ale czy klątwa doktora Solberga został też zażegnana….chyba nie. Z upływem czasu, postanowiono urządzić tam sanatorium. Jednak zamiast poprawy stanu zdrowia, kuracjusze zapadali na bardzo dziwne, nieznane dotąd choroby. Wszyscy doświadczali jakiś zjawisk paranormalnych, które nie dawały im spać, a nawet nie można było wyjść wieczorem na korytarz. Kuracjusze byli popychani i szturchani przez niewidzialnego „kogoś”. Słychać też było w nocy czyjeś kroki w ciężkich fazowanych butach, pobrzękiwanie łańcuchów czy też upiorny chichot mrożący krew w żyłach. 

Mijały lata

Z biegiem czasu Harastølen jako już znane wszystkim przeklęte miejsce, zostało przystosowane na ośrodek dla bośniackich uchodźców. Podobno i oni nie czuli się tutaj zbyt komfortowo. Natura jednak sama zaczęła powoli przejmować ster nad tym budynkiem. Przez 30 lat stał pusty, nadając się jedynie do rozbiórki lub do generalnego remontu. Położenie, no i oczywiście wygląd szpitala spowodowały, że reżyser Pål Øie, wybrał to miejsce do nakręcenia horroru zatytułowanego „Sanatorium strachu” (tytuł oryginału to Villmark 2). 

Ma powstać hotel

Znaleźli się jednak śmiałkowie, którzy zapragnęli otworzyć w tym miejscu hotel. Inwestycję wyceniono na 150 milionów koron, choć i ta kwota może okazać się niewystarczająca. Pierwsi inwestorzy podjęli decyzję w 2017 roku, trzy lata później ogłosili bankructwo. Mimo przeciwności, które miejscowi uważają za oczywistość, wznowiono pracę nad projektem. Datę uruchomienia hotelu przesuwano kilkakrotnie. Ostatnie wieści głoszą, że inaugurację obiektu wyznaczono na rok 2024.