Wycieczka do Oslo

Na podstawie Sagi Królewskiej

Jako datę założenia Oslo, Norwegowie uznali rok 1048. Stało się to w odniesieniu do Sagi Królewskiej Snorriego Sturlusona. Za założyciela tego miasta, uznaje się króla Heralda III Surowego, który w niektórych źródłach historycznych nazywany jest „Wspaniałym”. Jak czytamy w Encyklopedii Powszechnej, król ten nazywany był również Haraldem Hardråde. 

Najnowsze odkrycia

Należy w tym miejscu nadmienić, iż najnowsze odkrycia archeologiczne donoszą nam, że Oslo zostało założone nawet przed rokiem 1000. Pierwotnie wspomniane miasto było usytuowane tuż przy ujściu rzeki Alna. Norwegowie znają jeszcze inne hipotetyczne informacje mówiące o tym, skąd wzięła się tak nietuzinkowa nazwa tego miasta. Według jednej z hipotez, jak czytamy w Rocznikach Historycznych nazwa Oslo, określa „równinę u podnóża zbocza” lub „równinę bogów”. Patronem tego miasta, co widzimy w jego herbie, jest święty Hallvard. Człowiek ten niezwykle prawy i szlachetny, jak czytamy w opracowaniach hierarchicznych władców skandynawskich, według starej legendy poświęcił swoje życie w roku 1043 w obronie pięknej kobiety, którą niesłusznie oskarżono o kradzież.

Jedenaste stulecie

Od XI stulecia właśnie w Oslo, powołano do istnienia katolickie biskupstwo, natomiast w roku 1300 roku, Hakon V Długonogi opisywany często jako „Håkon V Magnusson”, wybudował skierowaną na zachód od istniejącej wtedy osady Oslo, fortecę, która nazwana jest po dziś dzień fortecą Akershus. Ją to właśnie Długonogi wybrał na swoją siedzibę. W roku 1384 wybuchła w tym mieście epidemia dżumy, dziesiątkująca prawie całą ludność Oslo. Wówczas to zwykło się mawiać, że miasto to zostało „wytarte przez śmierć”. 

Osłabiona Norwegia

Faktem tym znacznie osłabiona Norwegia, zawarła z Danią i Szwecją w roku 1397 tak zwaną „unię kalmarską”. W jej to wyniku Norwegia na okres około 400 lat stała się uzależniona od duńskich rządów i szwedzkich wpływów. W czasie wspomnianej  unii, Oslo utraciło status stolicy, co się też wiązało z jego sukcesywnym upadkiem ekonomicznym. Na dalsze dzieje Oslo, spory wpływ miała też reformacja, zapoczątkowana tutaj w roku 1530. Reformacja ta doprowadziła do norweskiej separacji od kościoła katolickiego i powstania Narodowego Kościoła Protestanckiego. Już wtedy zauważane były pierwsze głoszenia Świętej Ewangelii na ulicach norweskich miast, celem nawracania ludzi na prawdziwą wiarę w Boga i Jego Syna Jezusa.

Siedemnaste stulecie

W roku 1624 Oslo padło ofiarą strasznego w swoich skutkach pożaru. Jak głosi stara legenda, dokonały tego norweskie czarownice. Wiedzieć należy, iż czarownice w Norwegii uważane były za osoby, które romansowały z samym diabłem, a ich magiczna siła brała się z tego, że spożywały one pokarmy sporządzane na piekielnym ogniu. Dla swojego mistrza tańczyły one wokół palącego się ognia, a gdy ktoś z ciekawskich ludzi podszedł do nich za blisko, wciągały go  w gorące płomienie. Często też słodkościami wabiły do siebie niczego nie spodziewające się dzieci, a gdy takowe dziecko nieświadome niczego do nich się zbliżyło, te je porywały  i podobno spożywały na surowo podczas kolacji. Ale też niczemu niewinne kobiety, które dla przykładu znały się na leczniczych walorach różnych roślin i ziół, zbierając je o poranku, były posądzane o czarowanie i rzucanie uroków. Gdy niewinną kobietę skazywano na spalenie na stosie, okoliczni mieszkańcy Oslo bardzo się z tego cieszyli. Podobno pewnego razu właśnie w Oslo, czarownice na piekielnym ogniu przyrządzały sobie jadło, gdy nieopatrznie jedna z nich kichnęła, aż buchające z ogniska skry stały się przyczyną wspomnianego pożaru. Świadkowie tego zdarzenia szybko upowszechnili tę sytuację, doprowadzając do procesu tych szerzących odrazę „pań”. W pewnym miejscu w Oslo, gdzie stał wielki stos dla czarownic, do chwili obecnej straszy. Po północy ukazuje się czerwona poświata, z której wyłaniają się właśnie czarownice, które zabijają przypadkowego przechodnia, jedzą go z ogromnym smakiem. Pozostałe zaś po takiej przekąsce kości tego nieszczęśnika, służą im do czarów, a nawet dzięki nim przywołują swojego piekielnego księcia, z którym oddają się niepohamowanym orgiom.

Odbudowa miasta

Król Danii i Norwegii, niejaki Chrystian IV Oldenburg, postanowił odbudować miasto po pożarze. Przenosząc je bliżej murów wcześniej już wspomnianej Twierdzy Akershus. Tym sposobem, powstało nowe, jak na czasy renesansu bardzo nowoczesne miasto, zbudowane na planie kwadratu. Nosiło ono nowe imię – Oslo Christiania. W latach 1877-1925 zapisywano je jako Kristiania.

Rozwiązanie unii

Z momentem rozwiązania unii z Danią, co nastąpiło w roku 1814, Kristiania jako miasto odzyskało status stolicy Norwegii. Pomimo spisania nowej unii, tym razem ze Szwecją, Kristiania zachowała ten status. W okresie wspomnianej unii miasto przeżyło swój niebywały rozkwit. Właśnie w dobie dziewiętnastowiecznej powstało tu wiele siedzib i takich instytucji jak pałac królewski, parlament oraz uniwersytet. Powołano tu do istnienia Teatr Narodowy, bank i norweską giełdę. 

Okres XX wieku

W 1905 roku unia ze Szwecją została rozwiązana. Jak nietrudno się domyśleć, Norwegia stała się zatem w pełni niepodległym krajem. W 1925 roku przywrócono jej stolicy nazwę Oslo. 

Ciekawostki

Oslo jak wiemy zorganizowało w 1952 roku, Zimowe Igrzyska Olimpijskie. W mieście tym, aż cztery razy,  odbyły się mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym. Natomiast w roku 2010 Oslo pełniło rolę gospodarza Eurowizji.  

Przeczytaj też:

Twierdza Akershus. Duchy, które przywędrowały do Polski